Puppy News☛

Αρχές για την φιλοζωία και την αγάπη για τα ζώα.



1) Η πρώτη αρχή μας συνδέεται με την υπέρβαση της αναλυτικής και αναγωγικής προσέγγισης της ζωής. Πρέπει δηλαδή να δούμε την ζωή μέσα στην ολότητα και την ολότητα ως ζωή. Παράλληλα πρέπει να δούμε την ζωή στην εξέλιξη και την εξέλιξη στην ζωή. Υπό την έννοια αυτή δηλαδή δεν θα ‘πρεπε να απομονώνουμε μια όψη της ζωής και να χάνουμε την μακροκοσμική θέα που αναδεικνύει, την πνευματική ή την υπερβατική υπόσταση, αυτή την συνοχή όλων μέσα σε μια ζωντανή ολότητα μέσα στην ενιαία ζωή, στον κόσμο ως ενιαία ζωή.

           Παράλληλα δεν πρέπει να χάνουμε και αυτή την εξελικτικότητα. Το υπερβατικό δεν είναι ξένο προς την εξέλιξη και η εξέλιξη δεν είναι άρνηση της υπερβατικότητας. Η  ολότητα και τα μέρη εξελίσσονται και αναδύεται μέσα από την εξέλιξη μια βαθύτερη και απελευθερωτικότερη εκπλήρωση. Έτσι λοιπόν μέσα και στο μέρος μπορούμε να δούμε στην εσωτερικότητα του το Όλο, μπορούμε να δούμε να συνδέονται η απειροσύνη και το απειροελάχιστο, η απειρίζουσα ολότητα και το  απειροστό. Κατ’ ουσίαν έτσι υιοθετούμε μια μεγάλη φιλοσοφική παράδοση για την συμπάθεια και την αβλάβεια, μια παράδοση που έχει την καταγωγή της στον «Τίμαιο»  του Πλάτωνα ή μεταγενέστερα σε κορυφαίες στιγμές με τον Ποσειδώνιο της «Μέσης Στοάς».  Προγενέστερα του Πλάτωνα είναι η ίδια παράδοση που ενυπάρχει στο πλαίσιο του Ερμή του Τρισμέγιστου, τον οποίον σημειωτέον τον χρησιμοποίησαν και οι Πατέρες του Χριστιανισμού αρχικά στην διαμάχη τους με την Ειδωλολατρία και τον Παγανισμό. Η παράδοση αυτή επίσης φτάνει μέχρι και την ευρύτερη θεωρία της συμπάθειας για τον κόσμο, του Έντγκαρ Άλαν Πόε, αλλά και σε προσεγγίσεις που έχουν αυτή την ευγένεια και την διακριτικότητα της ζωής, στους Θεωρητικούς της Νεώτερης Φυσικής στον 20ο αιώνα όπως ο Σρέντιγκερ ή στοχαστές όπως ο Τεγιάρ Ντε Σαρνταίν, ο Μπερκσόν και ο Αντόρνο.  Φυσικά αυτή η προσέγγιση είναι μια προσέγγιση που απλώνεται γεωγραφικά και όχι μόνο ιστορικά, έχει ένα βάθος αντίληψης και προσέγγισης.

           Αυτή λοιπόν η ιδέα της αναγνώρισης της ζωής στην ολότητα του κόσμου οδηγεί σε μια πολύ βαθύτερη σχέση συμπάθειας, οδηγεί στην αναγνώριση της ολότητας στο εσωτερικό των όντων ως αναδυόμενη και εξελισσόμενη και οδηγείται εντέλει σε μια στάση αβλάβειας και υπηρεσίας ή διακονίας της ζωής. Μια τέτοια διακονία την βλέπουμε σε βασικά πατερικά κείμενα, όπως του Μεγάλου Βασιλείου αλλά την βλέπουμε επίσης και σε μεταγενέστερες μεγάλες φυσιογνωμίες όπως ο Φραγκίσκος της Ασίζης. Είναι η ίδια στοχαστική και ψυχική πανδαισία όπως αυτή που βλέπουμε στον Ινδό φωτισμένο ηγεμόνα Ασόκα.

           Σε τελική ανάλυση είναι μια καθολική επαγωγική και απαγωγική επικλητική αναγνώριση του κατ’ εικόνα και ομοίωση σε μια εξελικτική διάρκεια και συνοχή, σε μια σχέση αμοιβαιότητας και αγάπης. Αυτή λοιπόν είναι η πρώτη θέση μας.

            2) Η δεύτερη θέση μας συνδέεται με την λειτουργική αναγνώριση των προβλημάτων που θίγει το περιβάλλον, μέσα στον κύκλο ζωής για τα όντα και μ’ ένα κύκλο ζωής για τις σχέσεις, που αναδεικνύουν στην ουσία ότι η έμφαση της ζωής δεν είναι στην στατικότητα, στην αδράνεια της μορφής αλλά όλο και πιο πολύ η ζωή συνδέεται με τη θεωρία της ζωής που ελαχιστοποιεί τις ανάγκες, που γίνεται πιο συμβιωτική αλλά που εντούτοις δεν μπορεί να καταλύσει την φύση αλλά μπορεί μόνο να μετριάσει την ζωική σκληρότητα. Αρχίζοντας βέβαια από τον εαυτό μας, απ’ την ανθρώπινη φύση μπορούμε να μετριάσουμε την ηγετική μας παρεμβατικότητα αποβλέποντας τόσο σε μια βελτίωση του δικού μας πολιτισμού όσο επίσης και σε μια εξέλιξη των περιβαλλοντικών σχέσεων μέσα στην φύση. Γι’ αυτό και  έχουμε εντοπίσει θεωρητικά και το ονομάζουμε κατά κυριολεξία «Θεώρημα για τον Παπαγάλο» το θέμα της αποσύνδεσης από την τροφική ανταγωνιστικότητα με επιλογές που μετατοπίζουν διατροφικά τις επιλογές μας, από τις πιο αναπτυγμένες μορφές προς τις υποδεέστερες.  Είναι η ίδια κίνηση που έγινε μέσα στο εσωτερικό της ανθρώπινης κοινωνίας, του ανθρώπινου βασιλείου όπου καταργήσαμε την δουλεία, καταργήσαμε το δικαίωμα του «φονεύειν τον άνθρωπο» και αργότερα το επεκτείναμε ακόμη και προς κάποιες κατηγορίες ζώων όπως τα ζώα συντροφιάς, τα κατοικίδια ζώα και τα ζώα εργασίας. Με την ίδια λογική μπορούμε να επεκτείνουμε και περαιτέρω την διαδικασία αποσύνδεσης μας και παραίτησης από την φονική παρεμβατικότητα περιορίζοντας την όλο και πιο πολύ. Ωστόσο  πρέπει να οδηγηθούμε σε μια βαθύτερη κατανόηση του κύκλου της ζωής για να μην καθηλωθούμε σε μια ιδεολογική μανία, αλλά ταυτόχρονα και για να μην απολέσουμε αυτή την ενάργεια και την θεωρητική τεκμηρίωση της συμπάθειας και της αβλάβειας ή ακόμη καλύτερα της υπηρεσίας και της διακονίας ενθυμούμενοι την βασική επιλογή, την στάση του υπηρετούντος έναντι του υπηρετούμενου στην φύση. Μια τέτοια στάση είναι η στάση εκείνων των ανθρώπων που σαν επιστήμονες θυσιάζουν τον χρόνο τους χωρίς να ενδιαφέρονται για το όνομα ή το χρήμα για να υπηρετήσουν μέσα και από τον δρόμο της γνώσης αλλά και για να υπηρετήσουν μέσα από τον δρόμο της προστασίας τα είδη της βιοποικιλότητας. Αυτό το βλέπουμε να γενικεύεται στο επίπεδο της ανθρωπότητας σε μήκος χρόνου. Αυτό λοιπόν το δεύτερο σημείο σημαίνει ότι πρέπει να ξανά δούμε το θέμα της τροφής για τον άνθρωπο.  Πρέπει  επίσης να ξανά δούμε και το θέμα της εκπαίδευσης των ζώων στην μεταξύ τους σχέση.

           Υπάρχει κάτι ασυμφιλίωτο μεταξύ ενός ολοκληρωμένου πολιτισμού και του φόνου. Ωστόσο πρέπει να κατανοήσουμε ότι στην υφιστάμενη κατάσταση, για παράδειγμα μικροοργανισμοί ή φορείς μικροοργανισμών μπορούν να γίνουν παράγοντες μιας τέτοιας καταστροφικής όξυνσης. Γιατί όπως είπαμε πριν, πρέπει να εκτιμήσουμε ότι είναι αναγκαία και οντολογικά καταλυτική αυτή η διαλεκτική ζωής και θανάτου. Δεν αγαπάμε τα ζώα επειδή μισούμε τον θάνατο ή την ζωή. Κάποια στιγμή πρέπει να μπορούμε να αγαπάμε τον θάνατο όχι στο να τον προκαλούμε στους άλλους, αλλά στο να καταλαβαίνουμε αυτή την ομαλότητα του κύκλου της ζωής σαν μια βαθιά κυκλικότητα του Όντος. Και όπως είπαμε όχι με προσχηματικό τρόπο για να νομιμοποιούμε βαρβαρότητα και βλαβερότητα ή βία.

             Εκείνο λοιπόν που πρέπει να δούμε είναι το ότι η ισορροπία στην φύση, οι διαδικασίες ακόμη και της δικής μας αντανακλαστικότητας σε κάποιες πλευρές, είναι μια διαδικασία συνυφασμένη με την εξέλιξη, με την ρύθμιση των μορφών της ζωής έτσι ώστε να τελειοποιούνται.

             Θα υιοθετήσουμε λοιπόν σε σχέση και με τα ζώα, αυτό που είχε πει ο Μίλοβαν Τζίλας για τις ανθρώπινες σχέσεις και για τις σχέσεις των λαών: «Μη βία υπό όρους». Βέβαια οι όροι δεν πρέπει να ερμηνεύονται  με μια απόλυτη ηγεμονικότητα από πλευράς του ανθρώπου, που πρέπει να καταλαβαίνει ότι έχει μια αναλογικότητα και είναι ένα μέρος της ολότητας, σημαντικό, πλην όμως μέρος και αρκετά περιορισμένο. Υπό την έννοια λοιπόν αυτή μπορούμε να δούμε έναν νέο πολιτισμό που πρέπει να ξεκινήσουμε γύρω από τα θέματα της τροφής  και γύρω από τα θέματα της συμβίωσης μας επίσης με τα ζώα, με την πανίδα αλλά και την χλωρίδα, την βιοποικιλότητα όπως και γύρω και από τα ζητήματα που αφορούν τις παρεμβάσεις μας τεχνολογικά ιδιαίτερα απέναντι στην βιοτεχνολογία όπου πρέπει να λειτουργήσουμε με βαθιά κριτήρια βιοηθικής. Η αβλάβεια αναφέρεται και σε έναν συγκερασμό μεταξύ της ελευθερίας, της εξελικτικότητας αλλά και του δικαιώματος αυτής της προσωποποιημένης ζωής σε όλα τα όντα.  Δεν μπορούμε ακριβώς να μιλήσουμε υπό πλήρη έννοια για  προσωπικότητα. Αυτό λοιπόν είναι το πεδίο της δεύτερης αρχής. 


           3) Η τρίτη μας αρχή αποτελεί την βάση για μια στάση ζωής υπό την έννοια της καθημερινότητας απέναντι στα ζώα, με μια διαλεκτική συνέπεια και συνέχεια. Πρωταρχικά λοιπόν αναγνωρίζουμε το δικαίωμα των ζώων στην ζωή και μάλιστα ως πρωτεύον γιατί η ζωή είναι το πεδίο της εμπειρίας και της έκφρασης του Όντος. Συνεπώς είναι πρωτεύον το δικαίωμα στη ζωή και όχι ο τρόπος της ζωής, ο οποίος μπορεί να εκθέσει ένα ζώο σε άμεσο κίνδυνο θανάτου όπως συμβαίνει παράδειγμα με τα αυτοκινητιστικά ατυχήματα σε βάρος των ζώων ή όπως συμβαίνει με την δηλητηρίαση ή με τον θάνατο μέσω πυροβολισμού. Είναι το ατομικό δικαίωμα στην ζωή ακόμη και στις περιπτώσεις των λοιμωδών επιδημικών φαινομένων στην πανίδα. 

           Θα το καταλάβουμε αυτό καλύτερα αν συνειδητοποιήσουμε την τραγική μοίρα του καραβιού του οποίου το πλήρωμα είχε πληγεί από την βουβωνική πανώλη ή το μαύρο θάνατο και δεν του δινόταν η άδεια να αράξει σε λιμάνι από τον φόβο για την επιδημική νόσο. Σήμερα θα ήταν τραγωδία ανθρωπιστική η μοίρα του Πληρώματος του καραβιού του «Μαύρου Θανάτου» άσχετα από το γεγονός του κινδύνου που θα συνεπαγόταν ο ελλιμενισμός του.  Αυτή την προσέγγιση μπορούμε να την δούμε σε σχέση ακόμη και με την χλωρίδα. Αλλά ακόμη και με την ζωντάνια ενός τοπίου.

               Έτσι λοιπόν βλέπουμε το δικαίωμα στην ζωή να αναδεικνύεται σαν πρωτεύον και σαν ρυθμιστικό αλλά όχι σαν πλήρες. Το πλήρες αναδεικνύεται σε σχέση με την εξέλιξη. Μέσα στην έννοια της εξέλιξης ενυπάρχει η οικειότητα, η ανάπτυξη ποιότητας και η εκπαιδευτική δυναμική που υπάρχει από την λειτουργία του ανθρώπινου παράγοντα και του πολιτισμού σε σχέση με την πανίδα. Ενυπάρχει βέβαια και η ελευθερία ως ποιότητα περισσότερο καταρχήν, αλλά και ως αναδυόμενη δυναμική, καθώς όπως είπαμε δεν υπάρχει αυτή η νοητική ταύτιση και κατευθυντικότητα ως ανάλογα ισχυρή, όπως συναντιέται στον άνθρωπο, στο επίπεδο της πανίδας. Ωστόσο βέβαια δεν πρέπει να υποτιμάται αλλά να κατανοείται πολύ βαθιά η ψυχολογική σχέση, η ψυχολογική ιδιοσυγκρασία της ζωικότητας και πρέπει μάλιστα αυτή να αναγνωριστεί ως εξαιρετικά πλούσια, πολύ περισσότερο απ’ ότι φανταζόμαστε και  ως γόνιμη επίσης, στο επίπεδο των ζώων και της κοινωνίας τους. Αυτή λοιπόν η τρίτη αρχή μας οριοθετεί στο πώς πρέπει να αναλάβουμε τις ευθύνες μας ή την μέριμνα μας για την προστασία της ζωής των ζώων και το πώς να ιεραρχήσουμε τις σχέσεις μας μαζί τους.

                Θεωρούμε εξαρχής ότι η οικειότητα ανθρώπου και ζώου μπορεί και πρέπει να γενικευτεί και να εμβαθυνθεί, υπό τον θεμελιώδη όρο ότι θα είναι μια σχέση αβλάβειας και όχι καθολικής επιβολής, μέσα από την οποία τα ίδια τα ζώα εκδηλώνουν ή θα εκδηλώνουν μια προτίμηση σχέσης με τον άνθρωπο και όχι μια τάση τους προς αποξένωση. Στην περίπτωση που δεν υπάρχει αυτή η επιλογή της σχέσης μπορούμε να πούμε πλέον ότι είναι μια προτεραιότητα της φύσης η ελευθερία της ζωής στην άγρια μορφή της. Αλλά εδώ πρέπει να είμαστε προσεχτικοί και διακριτικοί και δεν μπορούμε να βγάζουμε γενικούς κανόνες για είδη γιατί έχουν και τα ζώα προσωπικά χαρακτηριστικά. Η αναγνώριση της ψυχολογικής φύσης στα ζώα είναι μια θεμελιώδης αναγνώριση για την ετερότητα και πρέπει να λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο και όχι με την βαρβαρότητα μιας κανονιστικής κατηγοριοποίησης μόνο σε είδη.

              Η διαφορετικότητα ενυπάρχει μέσα στα είδη και με μεγάλη ευρύτητα φάσματος. Πρέπει λοιπόν να είμαστε διακριτικοί, εξελικτικά διακριτικοί, συμπαθητικά, συμβιωτικά. Διακριτικοί όμως και απελευθερωτικά σε προοπτική, υπό τον όρο βέβαια του να διαμορφώνουμε συνθήκες εγγύησης ενός αβλαβέστερου περιβάλλοντος για τα ζώα από κάθε άποψη.

              Δώσαμε ένα κριτήριο πλέον για μια προσωποποίηση της σχέσης με τα ζώα και για μια ανάληψη ευθύνης για την πρωτεύουσα σχέση που είναι μια σχέση προστασίας της έκφρασης της ζωής. Και εδώ απαντάμε στο θέμα της απόλυτης αποξένωσης της άγριας ζωής, κάτι που δεν υπήρξε ποτέ στον ανθρώπινο πολιτισμό. Μέσα από αυτό φτιάχτηκαν σχέσεις, οι οποίες απέκτησαν μια καθοριστικότητα σε προοπτική αμοιβαιότητας, μέσα από την οποία μάλιστα ο άνθρωπος παραιτείται της καταστροφικής του διάθεσης αγαπώντας, εξημερώνοντας, όπως θα έλεγε και ο «Μικρός Πρίγκιπας» του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ, με την αλεπού του μέσα σε ένα κύκλο αγάπης. Η έννοια της απόλυτης αποξενωμένης αγριότητας είναι μη βάσιμη, και δείχνεται αυτό και από συμπεριφορές και καταστάσεις που αναπτύσσονται χωρίς καμία πρόκληση από τον άνθρωπο, από μέρους των ζώων, αλλά επιπλέον είναι και βαθιά βάρβαρη στάση που παραγνωρίζει την ετερότητα.

             Εξάλλου και ο άνθρωπος αναδύθηκε σαν μέρος μιας τέτοιας εξέλιξης μέσα από αυτή την ζωικότητα, απ’ αυτές τις συνθήκες ζωικότητας, της κοινωνικής ζωικότητας.

             Σε πολλά σημεία οι φιλοζωικές τάσεις θυμίζουν τις ακρότητες, τις οποίες τις σάρωσε μια ανισορροπία σε διάφορες πλευρές, όπως οι ακρότητες του φεμινιστικού κινήματος, που δεν άντεχαν στην καθημερινότητα των ίδιων των προσώπων που ήτανε φανατικοί φονταμενταλιστές των ιδεών τους.

              Αυτό το ζήτημα το έχουμε δει σε πλείστες όσες περιπτώσεις, στην σχέση του ανθρώπου με τις ιδέες του. Η προτεραιότητα είναι στις σχέσεις που πρέπει να είναι εποικοδομητικές, να προάγουν την συνάφεια και την αμοιβαιότητα. Υπό την έννοια αυτή, ως προοπτική είναι λειτουργική η ανάπτυξη του στοιχείου της ελευθερίας και στην πανίδα. Αλλά είναι μια ανάπτυξη που δεν βασίζεται σε μια αποξένωση. Εξάλλου μπορούμε να πούμε ότι η ελευθερία, ούτε καν στον άνθρωπο δεν προασπίζεται από την χωριστικότητα του. Η χωριστικότητα καταστρέφει την ελευθερία. Η ελευθερία αναδύεται και έχει σαν φυσικό της χώρο την κοινωνία της ανθρώπινης συνειδητότητας και ταυτότητας.

             Και πάντα αυτές οι αξίες και οι αρχές από τις ελευθερίες και το δικαίωμα της ελευθερίας είναι αρχές παιδείας και διαπαιδαγώγησης, είναι αρχές που είναι συνυφασμένες με την εκπαίδευση. Είτε προσεγγίσουμε ως παβλωφικές και συμπεριφορικές οντότητες στα ζώα όπως προσεγγίζονται και οι άνθρωποι, είτε προσεγγίσουμε τις σχέσεις μας μέσα από ένα πάνθεον της λογικής και της ηθικής του Σπινόζα είτε τις προσεγγίσουμε υπό την έννοια μιας ψυχικής ατομικότητας σε κάθε οντότητα όπως και αν προσεγγίσουμε μπορούμε να πούμε ότι είναι διπολικές εκπαιδευτικές σχέσεις.

              Υπό όποια λοιπόν και από αυτές τις προοπτικές προσεγγίσουμε την σχέση ελευθερίας, διπολικά μεταξύ ημών και της ετερότητας, αυτή είναι σχέση βαθύτατα εκπαιδευτική και αναδύεται σε καθεστώς κοινωνίας όπου η αμοιβαιότητα δεν λειτουργεί ως γκέτο. Το πρόβλημα είναι ότι ο άνθρωπος λειτουργεί σαν ιμπεριαλιστής επειδή έχει γκετοποιηθεί ως προς την σχέση της κοινωνίας αυτής.

               Το να λειτουργήσουμε όμως διαχωρίζοντας την φύση από τον άνθρωπο έχει νόημα μόνο προσωρινά υπό το καθεστώς του να αποκτήσει ο άνθρωπος ένα νέο μέτρο συμβιωτικό, ένα μέτρο συμπαθητικής και μη κυριαρχικής συνείδησης
          
           4) Η τέταρτη αρχή μας είναι απόρροια της προηγούμενης και συνδέεται με την προτεραιότητα που δίνεται όπως είπαμε για την προστασία της ζωής του ζώου σε όλες τις βαθμίδες της, υπό τους όρους που αναφέραμε προηγουμένως και υπό κάποιους άλλους πιθανούς όρους. Στην περίπτωση αυτή δεν υπάρχει μια όχληση που να έχει πραγματικές δυναμικές και που να υπερβαίνει αυτό που εννοούμε με τον όρο λογική ανεκτικότητα. Λογική ανεκτικότητα θεωρούμε την μη ουσιαστική βλάβη μας και όχι την νευρωτική μας ενόχληση. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι ο άνθρωπος είναι εξαιρετικά νευρωτικός απέναντι στα άλλα είδη. Είναι σαν ερεθισμένος Λέων μέσα στην Σαβάνα, στο γκέτο του μάλλον καλύτερα.

            Κατά κάποιον τρόπο λοιπόν, στον βαθμό που η νεύρωση δεν παράγει δικαιωματικές συμπεριφορές κυριαρχίας, στον βαθμό που δεν προσεγγίζουμε νευρωτικά και δεν απορρίπτουμε νευρωτικά την ανεκτικότητα, στον βαθμό δηλαδή που αποδεχόμαστε την ανοχή ως λογική στάση, είναι σαφές ότι η ευθύνη μας είναι στην προστασία και στην αγάπη απέναντι στα ζώα. Τονίζουμε και ευθύνη και αγάπη. Η ανάδειξη αυτής της ευθύνης και της αγάπης βρίσκεται πρωταρχικά στην προστασία της ζωής τους.

              5) Η πέμπτη μας αρχή συνδέεται πλέον με μια διαδικασία εκπαίδευσης των ζώων μια διαδικασία ανάδυσης τους σε ένα επίπεδο πιο ολοκληρωμένου συντονισμού, μεγαλύτερης προσωποποίησης της ζωής και της επικοινωνίας μαζί τους.

              6) Η έκτη μας αρχή συνδέεται με την ποιότητα της ζωής τους και αυτό συνδέεται με τις συνθήκες του περιβάλλοντος και περιλαμβάνει τα στοιχεία της ελευθερίας και της μεγιστοποίησης της κινητικότητας και της έκφρασης.

               7) Η έβδομη αρχή συνδέεται με την προστασία της ζωής των ζώων, της σχέσης τους  και της επιλογής τους στη δημιουργία μιας οικογενειακότητας μαζί τους και μεταξύ τους έναντι του νόμου.

               Ο νόμος δεν πρέπει να θεωρείται υπέρτερος σε κάθε περίπτωση και εδώ πρέπει να αναδειχθεί και η πλήρης συνέπεια του νόμου. Ο νόμος και η τάξη πρέπει να είναι υποδεέστερα από την αγάπη.   Εκτός αν θεωρήσουμε ότι και ο νόμος είναι έκφραση όλων των προηγούμενων ιδιοτήτων, ως φύση του πράγματος και ως πολιτισμός. Μόνο υπ’ αυτή την έννοια. Εδώ λοιπόν πρέπει να τονίσουμε ότι δεν μπορεί ξαφνικά να διακόπτεται η προστασία της ζωής και της συμπαράστασης απέναντι στα ζώα όπως για παράδειγμα με τα αδέσποτα στο άσυλο τους με πράξεις όπως οι πράξεις ευθανασίας. Αυτό προφανώς υποδηλώνει όχι αληθινή αγάπη αλλά υποδηλώνει μια τάξη, για το στρογγύλεμα των ζητημάτων. Όπως επίσης και η λογική του αποκλεισμού της πόλης, της καθαρής πόλης από ζώα όπως επίσης και η λογική της υπερβολικής αυτής ρύθμισης τεχνικών λεπτομερειών σχετικά με τα ζώα είναι ανάλογες αρνητικές προσεγγίσεις.

               Όλα αυτά τα ζητήματα πιστεύουμε ότι πρέπει να τύχουν μιας αναθεώρησης όπως ακριβώς και τα ζητήματα που αφορούν τις ανθρώπινες σχέσεις που βγαίνουν έξω από αυτόν τον κανονιστικό φονταμενταλισμό.

              8) Η όγδοη αρχή μας συνδέεται με το να δούμε την προοπτική πλέον με τις πνευματικές της αναλογίες.

               Δεν μπορεί να αντιδικεί η αγάπη μας για τα ζώα, η αγάπη μας για τα φυτά, η αγάπη μας για το  τοπίο, αλλά και η αγάπη μας για την κοινωνία. Ακόμη δεν μπορεί να αντιδικεί στην βαθύτερη σχέση με το πνεύμα και στην ανάδυση σε μια κοινωνία πνεύματος.

               Υπό την έννοια αυτή λοιπόν πρέπει να έχει  η αγάπη αυτή την αίσθηση των μέτρων αναλογίας και να μην έχει ολοκληρωτικές διαστάσεις. Όχι όμως υπό την έννοια του να μπαίνει ο άνθρωπος σε μια αυτό-συντηρητική στάση, με το να μην είναι εκτεθειμένος σε μια αναλίσκουσα ευαισθησία, σε μια αναλίσκουσα συμπόνια και συμπάθεια, σε μια αναλίσκουσα μέριμνα. Δεν είναι αυτός ο λόγος. Ο λόγος βασίζεται στο ότι το μείζον είναι αυτή η αρχική ολότητα στην οποία αναφερθήκαμε: Η ενιαία ζωή. Και δεν είναι σαν μια αυτό συντήρηση της χωριστικότητας το μέτρο και αυτή η αναλογικότητα.

27 Αυγούστου 2008

Γιάννης Ζήσης, Συγγραφέας - Δημοσιογράφος
Μέλος της Γραμματείας της ΜΚΟ ΣΟΛΩΝ

Πηγή: Σόλων

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Puppy Doggy®©2014-2015♥Created By Ioanna Roulis-Powered by MrSolo-Template Powered by Templateism.com Copyright © 2014-2015

Από το Blogger.