Puppy News☛

Φιλοζωικές σκέψεις περί ηλικίας και αναπηρίας…(Α Μέρος)

Ως φιλόζωη έχω μαζέψει ή περιθάλψει πολλά αδέσποτα κατά καιρούς, σκύλους και γάτες. Πάντα λυπάμαι όταν αντικρίζω ένα πονεμένο ή ηλικιωμένο ζώο, γιατί σκέφτομαι πόσο εύκολο είναι να βρεθώ κι εγώ σ’ αυτή τη θέση. Χωρίς κανέναν να με βοηθήσει...
Εκείνο που έχω παρατηρήσει είναι πόσο δύσκολο έως αδύνατο είναι να βρεθεί ανάδοχος και σπίτι για ένα ζωάκι που: είτε έχει τρία πόδια, είτε μόνο ένα μάτι, είτε είναι «ηλικιωμένο» (=μεγαλύτερο από 2-3 ετών), είτε έχει κάποια χρόνια ασθένεια. Κι αυτό συμβαίνει, ενώ το ζωάκι είναι απόλυτα αυτοεξυπηρετούμενο.
Σκεφτόμουν λοιπόν, ότι ίσως χρειάζεται ν’ αρχίζουμε να αλλάζουμε λίγο τη νοοτροπία μας:

1. Στη φυσική αναπηρία: το πρόβλημα συνήθως βρίσκεται μόνο και μόνο στο ότι εμείς οι ίδιοι δεν αντέχουμε να έχει μία αναπηρία το ζωάκι και να το βλέπουμε μπροστά μας. Να θυμίσω ότι ειδικά για τις αναπηρίες στα πόδια, συχνή αιτία είναι η αμέλεια συνανθρώπων μας οδηγών. Επίσης, μία αναπηρία είναι κάτι που σταθεροποιείται και συνήθως δεν έχει συνέχεια.Αντί λοιπόν, να νιώθουμε μία στείρα λύπη, να αποδιώχνουμε το ανάπηρο ζώο και να αντιδράμε λες και βλέπουμε ζητιάνο στο τρένο, προτείνω να χαιρόμαστε ειλικρινά που είναι καλά και το βοηθάμε να συνεχίσει να είναι. Δε χρειάζεται τίποτε άλλο, μια και η φύση βρίσκει το δρόμο και τον τρόπο να επιβιώσει με μια μικρή βοήθεια. Έχω μεγαλώσει μονόφθαλμο γατάκι που ήταν από τα πιο παιχνιδιάρικα και τρυφερά που γνώρισα. Έχω περιθάλψει τρίποδο σκυλάκι που ήταν από τα πιο κοινωνικά, προσαρμοστικά και υγιή που έχω δει. Και τα δύο είναι υπέροχα πλάσματα χωρίς προβλήματα.

2. Στην περίπτωση «ηλικιωμένου» ζώου θα διαχωρίσω τις καταστάσεις. Το ενήλικο ζώο μεγαλύτερο των 2-3 (δύο-τριών) ετών είναι ιδανικό για υιοθεσία, εφόσον βέβαια αλληλο-συμπαθήσουμε ο ένας τον άλλο, επειδή έχει περάσει η ηλικία της πολλής «αταξίας» και είναι συνήθως πιο ήσυχο, πιο συντορφικό και πιο υπάκουο. Έτσι ο ανάδοχος δεν είναι υποχρεωμένος να περάσει από όλη την παιδική ηλικία του ζώου και μία σχετική κούραση που ίσως συνεπάγεται αυτό. Η αδέσποτη σκυλίτσα ηλικίας δύο ετών που υιοθέτησα πριν από 11 χρόνια, ακόμα και σήμερα είναι τόσο χαρούμενη, ευγνώμων, κοινωνική, υγιής που θα νόμιζε κανείς ότι γεννήθηκε και μεγάλωσε μέσα στο σπίτι και την ασφάλεια. Αντίθετα όμως, μικρή είχε γεννηθεί στο δρόμο και πέρασε από σπασμένα πλευρά (=ανθρώπινες κλωτσιές), πνευμονία, δερματίτιδα με κατάλοιπο ακόμα μια κροτοφοβία από την κακομεταχείριση σαν κουτάβι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Puppy Doggy®©2014-2015♥Created By Ioanna Roulis-Powered by MrSolo-Template Powered by Templateism.com Copyright © 2014-2015

Από το Blogger.