Puppy News☛

Διροφιλαρίωση - Το σκουλήκι της καρδιάς στο σκύλο (Γ Μέρος).

Η διροφιλαρίωση των σκύλων

Γράφει ο Γιώργος Ι. Ρόζος: Κτηνίατρος

Πρόκειται για μία σοβαρότατη ασθένεια του σκύλου, που οφείλεται στο παράσιτο Di-rofilaria immitis. Η ασθένεια έχει παγκόσμια εξάπλωση, ιδιαίτερα όμως παρατηρείται στις θερμές κι εύκρατες χώρες.

Στη χώρα μας η διροφιλαρίωση είναι γνωστή εδώ και αρκετές δεκαετίες, τα τελευταία όμως χρόνια, λόγω της ραγδαίας ανάπτυξης της ποιοτικής κυνοφιλίας, η ασθένεια αυτή απασχολεί ιδιοκτήτες και κτηνιάτρους, γιατί αποτελεί ένα σοβαρό κλινικό πρό-βλημα, που μειώνει τις εργασιακές ικανότητες ενός ζώου αλλά μπορεί ν’ αποβεί και μοιραίο γι αυτό.

Βιολογικός κύκλος του παράσιτου

Η ασθένεια μεταδίδεται από ένα μολυσμένο ζώο σε ένα υγιές με το τσίμπημα του κουνουπιού. Εκτός από τον σκύλο, μπορούν να μολυνθούν ο λύκος, η γάτα και η α-λεπού. Τα ενήλικα παράσιτα εντοπίζονται στη δεξιά κοιλία της καρδιάς και στην πνευμονική αρτηρία. Υφίσταται φυλετικός διαχωρισμός σε αρσενικά και θηλυκά. Είναι λεπτοί σκώληκες, λευκού χρώματος και μήκους 12-16 εκατοστά τα αρσενικά και 25-30 εκατοστά τα θηλυκά. Τα θηλυκά δεν γεννούν αυγά, αλλά μικροσκοπικά σκουλίκια που ονομάζονται μικροφιλάριες. Αυτές κυκλοφορούν στο αίμα, μέσα στα αιμοφόρα αγγεία. Μάλιστα, έχει βρεθεί, ότι αν και οι μικροφιλάριες βρίσκονται στο αίμα όλο το 24ωρο, είναι ιδιαίτερα αυξημένες τις απογευματινές και εσπερινές ώρες μεταξύ 4:00 και 8:00 μ.μ.

Ένα κουνούπι λοιπόν, τσιμπάει έναν σκύλο φορέα ή ασθενή και ρουφάει μία μικρή ποσότητα αίματος που περιέχει μικροφιλάριες. Αυτές ωριμάζουν στο σώμα του κου-νουπιού μέσα σε περίπου 2 εβδομάδες όπου εξελίσσονται στην μολύνουσα μορφή και εντοπίζονται στο κάτω χείλος των στοματικών μορίων του κουνουπιού. Όταν το κουνούπι αυτό τσιμπήσει έναν υγιή σκύλο, τότε αφήνει τις προνύμφες στο σημείο του τσιμπήματος. Οι μικροφιλάριες έρπουν από το σημείο αυτό, προς τον υποδόριο ιστό και τους μυς κι από εκεί, με το φλεβικό αίμα, φτάνουν στην καρδιά και στην πνευμο-νική αρτηρία μέσα σε 85 -120 ημέρες από τη μόλυνση. Στις θέσεις αυτές ενηλικιώνο-νται 2 μήνες μετά την εγκατάστασή τους, οπότε και αρχίζει η μικροφιλαριοτοκία και μαζί μ΄ αυτή ένας νέος κύκλος.

Κλινικές μορφές - Συμπτώματα

α. Οι μικροφιλάριες: Αυτές συχνά δεν προκαλούν συμπτώματα. Όταν όμως ο αριθ-μός τους είναι μεγάλος, τότε καταστρέφουν τα ερυθρά αιμοσφαίρια του αίματος και προκαλούν έτσι αναιμία και ίκτερο, που συνοδεύονται από εμετό και δύσπνοια, με εύκολη κόπωση.

β. Ζωντανά παράσιτα: Οι ενήλικες φιλάριες ζουν περίπου 3 χρόνια. Η παθογόνος δράση τους είναι μηχανικής φύσης κυρίως. Η σοβαρότητα της κλινικής εικόνας εξαρ-τάται από τον αριθμό τους. Κάποιοι συγγραφείς αναφέρουν ότι μέχρι 50 ενήλικα πα-ράσιτα μπορεί να μην προκαλούν κανένα σύμπτωμα. Βέβαια σε μεγαλύτερους αριθ-μούς (έχουν βρεθεί μέχρι και 400) προκαλείται σοβαρή παρεμπόδιση της ροής του αίματος από την δεξιά κοιλία της καρδιάς προς τους πνεύμονες. Αυτό πρακτικά ση-μαίνει ότι δεν γίνεται απρόσκοπτα η οξυγόνωση του αίματος. Επιπλέον, όλα αυτά σημαίνουν και χρόνιο ερεθισμό των τοιχωμάτων της πνευμονικής αρτηρίας με ανευ-ρύσματα, αλλά και χρόνια ενδοκαρδίτιδα. Ταχύπνοια, δύσκολη αναπνοή, βήχας, πα-ροδική ανορεξία και μερικές φορές αιμόπτυση είναι αυτά που συνήθως παρατηρεί ο ιδιοκτήτης. Συνακόλουθο αυτής της μορφής σύμπτωμα είναι η προοδευτική απώλεια βάρους. Σπανιότερα μπορεί να παρατηρηθούν: αίμα στα ούρα, σπασμοί, παράλυση στα οπίσθια άκρα και δερματικές αλλοιώσεις.

γ. Νεκρά παράσιτα: Στην προηγούμενη παράγραφο αναφέρουμε ότι τα ενήλικα πα-ράσιτα ζουν περίπου 3 χρόνια και μετά πεθαίνουν. Το ίδιο συμβαίνει αν χορηγήσου-με στο σκυλί κάποια φάρμακα που σκοτώνουν τα ενήλικα παράσιτα. Αυτό το τελευ-ταίο συμβαίνει συχνά, γιατί πολλοί κυνηγοί κάνουν από μόνοι τους ενέσεις στα σκυ-λιά τους, χωρίς πρώτα να έχουν γίνει οι απαιτούμενες εξετάσεις αίματος. Σε κάθε πε-ρίπτωση, τα νεκρά παράσιτα, παρασύρονται από τη ροή του αίματος και «σφηνώ-νουν» σε μικρότερης διαμέτρου αρτηρίες στον πνεύμονα. Το σύνδρομο αυτό ονομά-ζεται πνευμονική εμβολή, θεωρείται εξαιρετικά σοβαρό για τη ζωή του ζώου και εί-ναι δύσκολο να αντιμετωπιστεί. Σε ακραίες περιπτώσεις παρατηρείται οξεία καρδιακή ανεπάρκεια. Εκτός από τα συμπτώματα που αναφέρθηκαν στην παράγραφο β, που και τώρα παρατηρούνται σε πιο έντονη μορφή, κυριαρχεί η εντονότατη αιμόπτυση και η κυάνωση (οι βλεννογόνοι και το δέρμα παίρνουν ένα βαθύ μπλε χρώμα). Η εικόνα του ζώου θυμίζει ασφυξία: το στόμα είναι ανοικτό, οι οφθαλμοί διατεταμένοι, τα ρου-θούνια ανοικτά, η αναπνοή πολύ κοπιώδης και ακανόνιστη. Το ζώο βρίσκεται κάτω, ενώ στην αγωνία του συχνά συμμετέχουν και οι μυς με σπασμούς. Λόγω της εξα-σθένησης των αγγείων αλλά και της πίεσης του βήχα, δεν είναι σπάνιο να σπάσουν τα αγγεία αυτά και να δημιουργηθεί σοβαρή εσωτερική αιμορραγία.

Διάγνωση

Υποψία διροφιλαρίωσης τίθεται όταν ένα ζώο παρουσιάζει βήχα κι εύκολη κόπωση. Επειδή όμως μπορεί σε χαμηλό φορτίο παρασίτων ένας οργανισμός να είναι ασυ-μπτωματικός, ο καλύτερος τρόπος να βεβαιωθούμε είναι οι εξετάσεις αίματος. Αυτές κατ’ αρχήν αφορούν την διαπίστωση του ίδιου του παρασίτου στον οργανισμό. Το υπερηχογράφημα και οι ακτινογραφίες παρέχουν ενδείξεις για τη νόσο και βοηθούν στην κατανόηση της έκτασης του προβλήματος. Αν πρόκειται να αναληφθεί προ-σπάθεια θεραπείας, τότε καλό είναι οι εξετάσεις αίματος να συμπεριλαμβάνουν και το αιματολογικό - βιοχημικό προφίλ του ζώου ώστε να κρίνουμε καλύτερα τη γενική κα-τάσταση του οργανισμού.

Σήμερα πια υπάρχουν έτοιμα τέτοια διαγνωστικά τεστ που μέσα σε λίγα λεπτά δίνουν μια αρνητική ή θετική απάντηση. Είναι οικονομικά και αξιόπιστα.

Θεραπεία

Σε ένα περιστατικό διροφιλαρίωσης πρέπει να αναρωτηθούμε αν έχει νόημα η θερα-πεία. Ο λόγος είναι απλός: σκοτώνοντας το παράσιτο μπορεί να προκληθεί πνευμο-νική εμβολή. Ακόμη τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται επειδή είναι ενώσεις του αρ-σενικού, είναι τοξικά για τον οργανισμό. Έτσι σε έναν σκύλο που πάσχει από ένα σο-βαρό νόσημα, π.χ. διαβήτη, ή νεφρική ανεπάρκεια, ή σε ένα ηλικιωμένο σκύλο ο-ποιαδήποτε θεραπεία αντεδείκνυται. Όμως, έναν νεαρό σκύλο, υψηλής εργασιακής και συναισθηματικής αξίας, με καλή γενική κατάσταση, αξίζει τον κόπο να τον θερα-πεύσουμε.

Η θεραπαία συνίσταται στην χορήγηση ορισμένων απολύτως ειδικών ενώσεων με βάση το αρσενικό. Συνήθως τέσσερις χορηγήσεις είναι αρκετές. Θεωρείται απαραίτη-το για την ασφάλεια του ζώου η αγωγή να γίνεται σε απόλυτα ελεγχόμενο περιβάλ-λον (νοσηλεία). Το θεραπευτικό πρωτόκολλο περιλαμβάνει και άλλα φάρμακα που βοηθούν τον οργανισμό να διατηρεί σε φυσιολογικά επίπεδα τις λειτουργίες του και ιδιαίτερα την κυκλοφορία του αίματος.

Πρόληψη

Και αν ακόμη θεραπευτεί το ζώο που πάσχει από διροφιλαρίωση, είναι πιθανό να ξαναμολυνθεί. Η πρόληψη συνίσταται στην μικροφιλαριοκτονία, στην θανάτωση δηλαδή των μικροφιλαριών που εισέρχονται στο αίμα από τι τσίμπημα του κουνου-πιού. Αυτός είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος, αφού ο άλλος, η εξόντωση δηλαδή των κουνουπιών, είναι ανέφικτος. Κυκλοφορούν στην ελληνική αγορά χάπια, τα οποία πρέπει να χορηγούνται μία φορά το μήνα στον σκύλο, κατά τους μήνες που υπάρχουν κουνούπια στο περιβάλλον. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι άλ-λος τρόπος δεν υπάρχει για την πρόληψη της διροφιλαρίωσης. Οι διάφορες εντομοαπωθητικές πατέντες έχουν αμφίβολα αποτελέσματα. Στο κάτω-κάτω δεν γνωρίζετε αν το μολυσμένο κουνούπι θα τσιμπήσει το σκύλο σας στο κλουβί του, σπίτι σας ή στο βουνό. Μετά σκεφτείτε την αξία που έχει για σας ο τετράποδος Κυ-νηγετικός σας σύντροφος, αναλογιστείτε τα έξοδα της θεραπείας και την αμφίβολη επιτυχία της και επιλέξτε την πρόληψη.

Και μερικά στατιστικά...

* Αμερικάνοι συγγραφείς αναφέρουν ότι τα αρσενικά μολύνονται 4 φορές συχνότερα από τα θηλυκά ζώα.

* Τα βραχύτριχα ζώα έχουν περισσότερες πιθανότητες να ασθενήσουν σε σχέση με τα μακρύτριχα.

* Στις περιοχές που υπάρχει πρόβλημα, το ποσοστό μόλυνσης μπορεί να φτάσει μέχρι και το 70% του πληθυσμού των σκύλων.

* Ακόμα και εκεί που δεν υπάρχει, ένα 5% των ζώων είναι μολυσμένα.

* Οι πιο ευπαθείς φυλές είναι: γερμανικός ποιμενικός, μπόξερ, πόιντερ και σέττερ.

Συνοψίζοντας, αυτό που πρέπει να θυμάστε για την διροφιλαρίωση είναι ότι:

* μεταδίδεται με τα κουνούπια,

* προσβάλλει την καρδιά.

* μπορεί να είναι θανατηφόρος

* μειώνει την απόδοση του ζώου στο κυνήγι

ΑΛΛΑ ΕΥΤΥΧΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΟΛΗΨΗ, ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΗΣ.

1. Η καλύτερη θεραπεία είναι η πρόληψη

2. Η διροφιλαρίωση είναι ένα σοβαρό κλινικό πρόβλημα, που στα πρώτα της στάδια μειώνει τις εργασιακές ικανότητες ενός ζώου, αν όμως εξελιχτεί μπορεί ν’ αποβεί και μοιραία.

Σχηματική παράσταση

1. Ένα κουνούπι προσλαμβάνει μικροφιλάρια καθώς απομυζά αίμα από ένα μολυ-σμένο σκύλο.

2. Οι μικροφιλάριες διαβιούν στους σιελογόνους αδένες του κουνουπιού, όπου «ω-ριμάζουν» και γίνονται ικανές να μολύνουν κάποιο σκύλο.

3. Το κουνούπι τσιμπά στη συνέχεια κάποιο άλλο σκύλο, από τον οποίο απομυζά αίμα και τον οποίο μολύνει με τις μικροφιλάριες.

4. Οι μικροφιλάριες εισέρχονται στο σώμα του σκύλου, εισβάλλουν στον υποδόριο ιστό και μεταναστεύουν προς την καρδιά και τις πνευμονικές αρτηρίες.

5. Οι μικροφιλάριες φθάνουν στη δεξιά καρδιά, όπου ενηλικιώνονται σε φιλάριες, οι οποίες εμποδίζουν τη ροή του αίματος, με αποτέλεσμα βλάβες στην καρδιά και τις πνευμονικές αρτηρίες.

6. Ενήλικα παράσιτα (φιλάριες).

7. Οι φιλάριες γεννούν ζωντανές προνύμφες (μικροφιλάριες).

8. Οι μικροσκοπικές μικροφιλάριες κυκλοφορούν στο αίμα των μολυσμένων σκύλων.

9. Μικροφιλάρια (σε μεγέθυνση περίπου Χ 1000)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Puppy Doggy®©2014-2015♥Created By Ioanna Roulis-Powered by MrSolo-Template Powered by Templateism.com Copyright © 2014-2015

Από το Blogger.